AZALEEA STORIES

Multilingual audible therapeutic stories for children

 
FOC 1.png

 

The Black Forest

 

After long hours of walking, Alexa, Daniel, Jean, Maria and Joe arrived on the Black Forest meadow. Although tired, they were happy and full of energy. They rested for a while and then searched for blackberries in the meadow`s bushes. Seeing the flowers in the meadow, Maria and Alexa picked up a basket full of vividly coloured flowers, by searching through the thick grass and high in patches. The girls sang and joked, taking a look from time to time where the boys were. The five children often came to the Black Forest, playing or collecting mushrooms, strawberries or blackberries. This time, however, the five children were to have a special and unique experience.

 

The three boys found the bushes with blackberries and began to harvest. The girls also joined after filling the basket with flowers. There were many shrubs around the meadow. They knew them all, as they were here in the past. Now, after a good chunk of time, the baskets were almost full of raspberries. The children agreed to pick up a few more, then rest a little. They had enough time to play, before returning home. But here, reaching a new bush of blackberries, the children did not notice when a bear with two cubs approached from the forest.

 

They were coming slowly and quietly and only the sound of the broken wood by the bears' footsteps made Maria turn her head back.

 

She was so shocked and astonished, that she couldn't say a word.

The sound of broken wood made other children look around.

Daniel, who has had a few meetings with bears in the past, started talking slowly, almost whispering to the other kids who were all scared.

 

They held hands and did exactly what Daniel had told them, walking back slowly, without making a noise. The bear and her cubs continue to approach the mulberry bush. Eventually, the children arrived at the place where their belongings were and, taking them slowly, they made their way to the village. The bears were still in the bush, eating mulberries.

 

When they were far enough from the bears, the children gave free rein to the emotions they had hardly managed to control. They shuddered, tears flowed from their eyes, leaned against trees or fell to the ground. They began to cry, tired of the intensity of the emotions still in their possession. After recovering a little, they resumed their journey back home, frightened by the idea of not having a new unwanted date. Daniel was the only one who was always in charge of the situation because he knew the forest and how to cope with wild animals. He was the forester’s son, and the forest and nature were like his second home.

 

How do you think the kids would have been reacted if Daniel hadn't been there to guide them?

00:00 / 03:15
FOC 1.png

La Forêt-Noire

 

Après de longues heures de marche, Alexa, Daniel, Jean, Maria et Joe sont arrivés sur la prairie de la Forêt-Noire. Bien que fatigués, ils étaient heureux et pleins d'énergie. Ils se sont reposés un moment, puis ont cherché des mûres dans les buissons de la prairie. En voyant les fleurs dans la prairie, Maria et Alexa ont ramassé un panier plein de fleurs aux couleurs vives, en cherchant dans l'herbe épaisse et haute en taches. Les filles chantaient et plaisantaient, en regardant de temps en temps où se trouvaient les garçons. Les cinq enfants venaient souvent dans la Forêt-Noire pour jouer ou ramasser des champignons, des fraises ou des mûres. Mais cette fois-ci, les cinq enfants devaient vivre une expérience spéciale et unique.

Les trois garçons ont trouvé les buissons avec des mûres et ont commencé à récolter. Les filles se sont également jointes à eux après avoir rempli le panier de fleurs. Il y avait beaucoup d'arbustes autour de la prairie. Ils les connaissaient tous, comme ils l'étaient ici autrefois. Maintenant, après une bonne partie du temps, les paniers étaient presque pleins de framboises. Les enfants ont accepté d'en ramasser quelques autres, puis de se reposer un peu. Ils ont eu assez de temps pour jouer, avant de rentrer chez eux. Mais ici, en arrivant à un nouveau buisson de mûres, les enfants n'ont pas remarqué qu'un ours avec deux petits s'approchait de la forêt.

 

Ils arrivaient lentement et tranquillement et seul le bruit du bois cassé par les pas des ours a fait tourner la tête de Maria en arrière.

 

Elle était tellement choquée et étonnée qu'elle ne pouvait pas dire un mot.

Le bruit du bois cassé a fait que d'autres enfants ont regardé autour d'elle.

 

Daniel, qui a déjà eu quelques rencontres avec des ours dans le passé, s'est mis à parler lentement, presque en chuchotant aux autres enfants qui avaient tous peur.

Ils se sont tenus par la main et ont fait exactement ce que Daniel leur avait dit, en revenant lentement, sans faire de bruit. L'ours et ses petits continuent à s'approcher du mûrier. Finalement, les enfants sont arrivés à l'endroit où se trouvaient leurs affaires et, en les emmenant lentement, ils se sont dirigés vers le village. Les ours sont toujours dans la brousse, en train de manger des mûres.

 

Lorsqu'ils se sont suffisamment éloignés des ours, les enfants ont laissé libre cours aux émotions qu'ils avaient à peine réussi à contrôler. Ils frémissaient, des larmes coulaient de leurs yeux, s'appuyaient contre les arbres ou tombaient par terre. Ils se sont mis à pleurer, fatigués de l'intensité des émotions qu'ils avaient encore en leur possession. Après s'être un peu remis, ils ont repris le chemin du retour, effrayés à l'idée de ne pas avoir un nouveau rendez-vous indésirable. Daniel était le seul à toujours être responsable de la situation car il connaissait la forêt et savait comment gérer les animaux sauvages. Il était le fils d'un forestier, et la forêt et la nature étaient comme sa seconde maison.

 

Comment pensez-vous que les enfants auraient réagi si Daniel n'avait pas été là pour les guider ?

00:00 / 03:37
FOC 1.png

La Foresta Nera

 

Dopo lunghe ore di cammino, Alexa, Daniel, Jean, Jean, Maria e Joe sono arrivati sul prato della Foresta Nera. Sebbene stanchi, erano felici e pieni di energia. Si sono riposati per un po' e poi hanno cercato le more tra i cespugli del prato. Vedendo i fiori nel prato, Maria e Alexa hanno raccolto un cesto pieno di fiori dai colori vivaci, cercando tra l'erba fitta e alta in chiazze. Le ragazze cantavano e scherzavano, guardando di tanto in tanto dove si trovavano i ragazzi. I cinque bambini venivano spesso nella Foresta Nera, giocando o raccogliendo funghi, fragole o more. Questa volta, però, i cinque bambini dovevano vivere un'esperienza speciale e unica.

 

I tre ragazzi trovarono i cespugli con le more e cominciarono a raccogliere. Anche le ragazze si unirono dopo aver riempito il cesto di fiori. C'erano molti arbusti intorno al prato. Li conoscevano tutti, come erano qui in passato. Ora, dopo un bel po' di tempo, i cesti erano quasi pieni di lamponi. I bambini hanno accettato di raccoglierne ancora un po' e poi si sono riposati un po'. Avevano abbastanza tempo per giocare, prima di tornare a casa. Ma qui, raggiungendo un nuovo cespuglio di more, i bambini non si sono accorti quando un orso con due cuccioli si è avvicinato dal bosco.

 

Arrivavano lentamente e silenziosamente e solo il rumore del legno spezzato dalle orme degli orsi faceva girare la testa a Maria.

 

Era così scioccata e stupita che non riusciva a dire una parola.

Il suono del legno rotto faceva sì che gli altri bambini si guardassero intorno.

Daniel, che in passato ha avuto qualche incontro con gli orsi, ha iniziato a parlare lentamente, quasi sussurrando agli altri bambini che erano tutti spaventati.

 

Si tenevano per mano e facevano esattamente quello che Daniel aveva detto loro, camminando lentamente, senza fare rumore. L'orso e i suoi cuccioli continuano ad avvicinarsi al gelso. Alla fine i bambini sono arrivati nel luogo dove si trovavano le loro cose e, prendendole lentamente, si sono diretti verso il villaggio. Gli orsi erano ancora nel cespuglio, mangiando gelsi.

 

Quando furono abbastanza lontani dagli orsi, i bambini diedero libero sfogo alle emozioni che difficilmente erano riusciti a controllare. Tremavano, le lacrime sgorgavano dagli occhi, si appoggiavano agli alberi o cadevano a terra. Cominciarono a piangere, stanchi dell'intensità delle emozioni ancora in loro possesso. Dopo essersi un po' ripresi, hanno ripreso il viaggio di ritorno a casa, spaventati dall'idea di non avere un nuovo appuntamento indesiderato. Daniel era l'unico che si occupava sempre della situazione perché conosceva la foresta e sapeva come affrontare gli animali selvatici. Era il figlio del forestale, e la foresta e la natura erano come la sua seconda casa.

 

Come pensa che avrebbero reagito i ragazzi se Daniel non fosse stato lì a guidarli?

00:00 / 03:43
FOC 1.png

La Selva Negra

 

Después de largas horas de caminata, Alexa, Daniel, Jean, María y Joe llegaron a la pradera de la Selva Negra. Aunque estaban cansados, estaban felices y llenos de energía. Descansaron un rato y luego buscaron moras en los arbustos de la pradera. Viendo las flores en el prado, María y Alexa recogieron una cesta llena de flores de vivos colores, buscando a través de la espesa hierba y en lo alto de los parches. Las chicas cantaban y bromeaban, echando un vistazo de vez en cuando donde estaban los chicos. Los cinco niños venían a menudo a la Selva Negra, jugando o recogiendo setas, fresas o moras. Esta vez, sin embargo, los cinco niños iban a tener una experiencia especial y única.

 

Los tres niños encontraron los arbustos con moras y comenzaron a cosechar. Las niñas también se unieron después de llenar la cesta con flores. Había muchos arbustos alrededor del prado. Los conocían todos, ya que estaban aquí en el pasado. Ahora, después de un buen rato, las cestas estaban casi llenas de frambuesas. Los niños aceptaron recoger algunas más, y luego descansar un poco. Tenían suficiente tiempo para jugar, antes de volver a casa. Pero aquí, al llegar a un nuevo arbusto de moras, los niños no notaron cuando un oso con dos cachorros se acercó desde el bosque.

 

Venían despacio y en silencio y sólo el sonido de la madera rota por los pasos de los osos hizo que María volviera la cabeza.

Estaba tan sorprendida y asombrada, que no pudo decir una palabra.

El sonido de la madera rota hizo que otros niños miraran a su alrededor.

Daniel, que había tenido algunas reuniones con osos en el pasado, empezó a hablar lentamente, casi susurrando a los otros niños que estaban todos asustados.

Se cogieron de la mano e hicieron exactamente lo que Daniel les había dicho, volviendo lentamente, sin hacer ruido. La osa y sus cachorros continúan acercándose al arbusto de moras. Finalmente, los niños llegaron al lugar donde estaban sus pertenencias y, tomándolos lentamente, se dirigieron a la aldea. Los osos seguían en el arbusto, comiendo moras.

 

Cuando estuvieron lo suficientemente lejos de los osos, los niños dieron rienda suelta a las emociones que apenas habían logrado controlar. Se estremecieron, les salieron lágrimas de los ojos, se apoyaron en los árboles o cayeron al suelo. Empezaron a llorar, cansados de la intensidad de las emociones que aún poseían. Después de recuperarse un poco, reanudaron su viaje de vuelta a casa, asustados por la idea de no tener una nueva cita no deseada. Daniel fue el único que siempre estuvo a cargo de la situación porque conocía el bosque y cómo lidiar con los animales salvajes. Era hijo de un guardabosques, y el bosque y la naturaleza eran como su segundo hogar.

 

¿Cómo crees que los niños habrían reaccionado si Daniel no hubiera estado allí para guiarlos?

 

00:00 / 03:58
FOC 1.png

A Floresta Negra

 

Depois de longas horas de caminhada, Alexa, Daniel, Jean, Maria e Joe chegaram ao prado da Floresta Negra. Embora cansados, eles estavam felizes e cheios de energia. Descansaram um pouco e depois procuraram amoras nos arbustos da floresta negra. Ao verem as flores no prado, Maria e Alexa apanharam um cesto cheio de flores de cores vivas, procurando através da relva grossa e alto em manchas. As meninas cantavam e brincavam, olhando de vez em quando para onde estavam os meninos. As cinco crianças vinham frequentemente à Floresta Negra, brincando ou apanhando cogumelos, morangos ou amoras silvestres. Desta vez, no entanto, as cinco crianças deviam ter uma experiência especial e única.

 

Os três rapazes encontraram os arbustos com amoras e começaram a colher. As meninas também se juntaram depois de encherem o cesto com flores. Havia muitos arbustos à volta do prado. Conhecia-os a todos, como no passado. Agora, depois de um bom pedaço de tempo, os cestos estavam quase cheios de framboesas. As crianças concordaram em apanhar mais algumas, e depois descansar um pouco. Tiveram tempo suficiente para brincar, antes de regressarem a casa. Mas aqui, chegando a um novo arbusto de amoras, as crianças não notaram quando um urso com duas crias se aproximou da floresta.

 

Vinham lenta e silenciosamente e só o som da madeira partida pelos passos dos ursos fez Maria virar a cabeça para trás.

 

Ela ficou tão chocada e espantada, que não soube dizer uma palavra.

O som da madeira quebrada fez outras crianças olharem à sua volta.

 

Daniel, que teve alguns encontros com ursos no passado, começou a falar devagar, quase sussurrando para as outras crianças que estavam todas assustadas.

 

Deram as mãos e fizeram exactamente o que Daniel lhes tinha dito, voltando devagar, sem fazer barulho. O urso e as suas crias continuam a aproximar-se do arbusto de amoras. Finalmente, as crianças chegaram ao lugar onde estavam os seus pertences e, levando-as devagar, seguiram o seu caminho até à aldeia. Os ursos ainda estavam no mato, comendo amoras.

 

Quando estavam suficientemente afastados dos ursos, as crianças deram rédea solta às emoções que mal tinham conseguido controlar. Estremeceram, as lágrimas escorriam dos seus olhos, encostaram-se às árvores ou caíram no chão. Elas começaram a chorar, cansadas da intensidade das emoções ainda em sua posse. Depois de recuperarem um pouco, retomaram a viagem de regresso a casa, assustados com a ideia de não terem um novo encontro indesejado. Daniel foi o único que sempre se encarregou da situação porque conhecia a floresta e sabia como lidar com os animais selvagens. Ele era o filho do guarda florestal, e a floresta e a natureza eram como a sua segunda casa.

 

Como acha que as crianças teriam reagido se Daniel não estivesse lá para as orientar?

00:00 / 03:44
FOC 1.png

Шварцвальд

 

После долгих часов прогулок Алекса, Даниэль, Жан, Мария и Джо прибыли на поляну Шварцвальда. Несмотря на усталость, они были счастливы и полны энергии. Какое-то время они отдыхали, а затем искали ежевику в кустах поляны. Увидев цветы на лугу, Мария и Алекса подняли корзину, полную ярко окрашенных цветов, пробираясь сквозь густую траву и высоко в лоскутках. Девочки пели и шутили, время от времени заглядывая туда, где находились мальчики. Пятеро детей часто приходили в Шварцвальд, играли или собирали грибы, клубнику или ежевику. Однако на этот раз пятеро детей должны были получить особый и уникальный опыт.

 

 

Трое мальчиков нашли кусты с ежевикой и начали собирать урожай. Девочки также присоединились после того, как наполнили корзину цветами. Вокруг луга было много кустарников. Они знали их всех, так как были здесь в прошлом. Теперь, после хорошего куска времени, корзины были почти полны малины. Дети согласились взять еще несколько, а потом немного отдохнуть. У них было достаточно времени поиграть, прежде чем вернуться домой. Но здесь, добравшись до нового куста ежевики, дети не заметили, когда из леса подошел медведь с двумя детенышами.

 

Они шли медленно и тихо, и только звук разбитого медвежьими стопами леса заставил Марию повернуть голову назад.

Она была настолько потрясена и поражена, что не могла сказать ни слова.

 

Звук разбитого дерева заставил других детей оглянуться.

Даниил, у которого в прошлом было несколько встреч с медведями, начал говорить медленно, почти шептал другим детям, которые все испугались.

 

Они держались за руки и делали в точности то, что говорил им Даниил, медленно возвращаясь назад, не издавая ни звука. Медвежонок и его детеныши продолжали приближаться к тутовому кусту. В конце концов, дети пришли к тому месту, где находились их вещи, и, медленно взяв их с собой, они направились в деревню. Медведи все еще были в кустах, ели тутовую ягоду.

 

Когда они были достаточно далеко от медведей, дети дали волю эмоциям, которые им с трудом удавалось контролировать. Они содрогались, слезы стекали с их глаз, прислонялись к деревьям или падали на землю. Они начали плакать, устали от интенсивности эмоций, которые еще оставались в их распоряжении. Немного оправившись, они возобновили свое путешествие домой, испугавшись мысли о том, что у них не будет нового нежелательного свидания. Даниил был единственным, кто всегда отвечал за ситуацию, потому что он знал лес и как справляться с дикими животными. Он был сыном лесника, а лес и природа были ему как второй дом.

 

Как вы думаете, как бы отреагировали дети, если бы Дэниел не был там, чтобы направлять их?

00:00 / 03:36
FOC 1.png

Czarnego Lasu

 

Po długich godzinach spaceru, Alexa, Daniel, Jean, Maria i Joe przybyli na szwarcwaldzką łąkę. Choć zmęczeni, byli szczęśliwi i pełni energii. Odpoczęli chwilę, a następnie szukali na łące jeżyn w krzakach. Widząc kwiaty na łące, Maria i Alexa podniosły kosz pełen żywej kolorystyki kwiatów, przeszukując grubą trawę i wysoko w łatach. Dziewczyny śpiewały i żartowały, zaglądając od czasu do czasu gdzie byli chłopcy. Piątka dzieci często przychodziła do Schwarzwaldu, bawiąc się lub zbierając grzyby, truskawki lub jeżyny. Tym razem jednak piątka dzieci miała mieć szczególne i niepowtarzalne przeżycie.

 

Trzech chłopców znalazło krzewy z jeżynami i zaczęło zbierać owoce. Dziewczynki dołączyły również po napełnieniu kosza kwiatami. Wokół łąki pojawiło się wiele krzewów. Znały je wszystkie, tak jak były tu w przeszłości. Teraz, po dobrym kawałku czasu, kosze były prawie pełne malin. Dzieci zgodziły się wziąć jeszcze kilka, a potem trochę odpocząć. Mieli wystarczająco dużo czasu na zabawę, przed powrotem do domu. Ale tutaj, dochodząc do nowego krzewu jeżyn, dzieci nie zauważyły, kiedy niedźwiedź z dwoma młodymi podszedł z lasu.

 

Podchodziły powoli i cicho, a dopiero odgłos połamanego drewna śladami niedźwiedzi sprawił, że Maria odwróciła głowę do tyłu.

Była tak zszokowana i zdumiona, że nie mogła powiedzieć ani słowa.

 

Dźwięk połamanego drewna skłaniał inne dzieci do rozglądania się.

Daniel, który miał w przeszłości kilka spotkań z niedźwiedziami, zaczął mówić powoli, prawie szeptać do innych przerażonych dzieci.

Trzymały się za ręce i robiły dokładnie to, co im powiedział Daniel, wracając powoli, bez żadnego hałasu. Niedźwiedź i jego młode nadal zbliżają się do krzewu morwy. W końcu dzieci dotarły do miejsca, w którym znajdowały się ich rzeczy i zabierając je powoli, dotarły do wioski. Niedźwiedzie nadal były w buszu, jedząc morwy.

 

Kiedy znajdowały się wystarczająco daleko od niedźwiedzi, dzieci dawały wolną rękę emocjom, które ledwo udało im się opanować. Trzęsły się, płynęły im łzy z oczu, opierały się o drzewa lub spadały na ziemię. Zaczęły płakać, zmęczone intensywnością emocji, które wciąż były w ich posiadaniu. Po powrocie do zdrowia wznowili podróż do domu, przestraszeni myślą, że nie mają nowej, niechcianej daty. Daniel był jedynym, który zawsze zajmował się tą sytuacją, ponieważ znał las i potrafił radzić sobie z dzikimi zwierzętami. Był synem leśnika, a las i przyroda były jak jego drugi dom.

 

Jak myślisz, jak zareagowałyby dzieci, gdyby Daniela nie było na miejscu, by je poprowadzić?

00:00 / 03:17
FOC 1.png

În Pădurea Neagră

 

După ore lungi de mers pe jos, Alexa, Daniel, Jean, Maria și Joe au ajuns în poiana din Pădurea Neagră. Deși obosiți după drum, erau bucuroși și plini de energie. S-au odihnit puțin apoi au căutat mure prin tufișurile din poiană. Văzând floricelele din poiană, Maria și Alexa au cules un coșuleț plin cu flori viu colorate, căutând prin iarba deasă, iar pe alocuri și înaltă a poieniței. Fetele cântau și glumeau, aruncând, din când în când câte o privire către locul în care erau băieții. Cei cinci copii obișnuiau să vină des în pădurea Neagră, să se joace, sau să culeagă ciuperci, fragi sau mure. De data asta, însă, cei cinci copii aveau să aibă parte de o experiență unică și cu totul aparte.

 

Cei trei băieți au găsit tufișurile cu mure și au început să culeagă. S-au alăturat și fetele după ce au umplut coșul cu flori. Tufișurile cu mure erau numeroase în jurul poieniței. Le cunoșteau bine că fuseseră aici și în anii trecuți. Iată că după o bucată bună de vreme, coșulețele erau aproape pline cu zmeură. Copiii au căzut de acord să mai culeagă câteva, după care să se odihnească puțin. Le rămânea timp și de joacă, înainte de a se întoarce acasă.

 

Dar iată că, ajungând la o tufă nouă de mure din poieniță, copiii nu au observat când dinspre pădure se apropia o ursoaică cu 2 pui. Ei culegeau liniștiți, și doar zgomotul lemnelor rupte de pașii urșilor, au făcut-o pe Maria să se întoarcă. A rămas șocată. De uimire n-a putut scoate niciun cuvânt. Din același motiv se întoarseră și ceilalți. Daniel, care mai avusese în trecut câteva întâlniri cu urșii, a început să vorbească încet, aproape în șoaptă cu ceilalți copii care erau toți înmărmuriți de frică.

 

S-au prins de mână și au făcut exact ce le spusese Daniel, îndepărtându-se cu spatele către poiană, încet fără a face zgomot. Ursoaica cu puii continuă să se aproprie către tufa de mure. În cele din urmă copiii au ajuns la locul unde erau lucrurile lor, și încet, luându-le se îndreptară spre cărarea care ducea spre satul lor. Urșii erau încă la tufă, mâncând mure.

 

Când au fost suficient de departe de urși, copiii și-au dat frâu liber emoțiilor pe care reușise cu greu să și le controleze. Tremurau, din ochi le curgeau lacrimi, rezemându-se de copaci sau căzând la pământ. Au început să plângă, istoviți de intensitatea emoțiilor ce încă îi stăpâneau.

 

După ce și-au revenit puțin și-au reluat drumul spre casă, speriați de idea de a nu avea din nou vreo întâlnire nedorită. Daniel a fost singurul care a rămas tot timpul stăpân pe situație, deoarece cunoștea pădurea și cum trebuie să se comporte cu animalele sălbatice. De fapt, el era fiul pădurarului, iar pădurea și natura erau ca o a doua lui casă.

 

Cum credeți că ar fi reacționat copiii, dacă Daniel nu ar fi fost cu ei să-i îndrume?

00:00 / 03:15

The Black Forest

FOC 1.png

 

Der Schwarzwald

 

Nach langen Stunden des Wanderns kamen Alexa, Daniel, Jean, Maria und Joe auf der Schwarzwaldwiese an. Obwohl müde, waren sie glücklich und voller Energie. Sie ruhten sich eine Weile aus und suchten dann in den Büschen der Wiese nach Brombeeren. Als sie die Blumen auf der Wiese sahen, nahmen Maria und Alexa einen Korb voller farbenfroher Blumen auf, indem sie durch das dichte Gras suchten und hoch in den Flecken standen. Die Mädchen sangen und scherzten und schauten von Zeit zu Zeit nach, wo die Jungen waren. Die fünf Kinder kamen oft in den Schwarzwald, spielten oder sammelten Pilze, Erdbeeren oder Brombeeren. Dieses Mal jedoch sollten die fünf Kinder ein besonderes und einzigartiges Erlebnis haben.

 

Die drei Jungen fanden die Büsche mit Brombeeren und begannen mit der Ernte. Auch die Mädchen schlossen sich an, nachdem sie den Korb mit Blumen gefüllt hatten. Es gab viele Sträucher auf der Wiese. Sie kannten sie alle, wie sie hier in der Vergangenheit waren. Jetzt, nach einer guten Weile, waren die Körbe fast voll mit Himbeeren. Die Kinder stimmten zu, noch ein paar mehr zu sammeln und sich dann ein wenig auszuruhen. Sie hatten genug Zeit zum Spielen, bevor sie nach Hause zurückkehrten. Aber hier, als sie einen neuen Brombeerstrauch erreichten, bemerkten die Kinder nicht, dass sich ein Bär mit zwei Jungen aus dem Wald näherte.

 

Sie kamen langsam und leise, und nur das Geräusch des zerbrochenen Holzes auf den Spuren der Bären brachte Maria dazu, ihren Kopf zurückzudrehen.

 

Sie war so schockiert und erstaunt, dass sie kein Wort sagen konnte.

Das Geräusch des zerbrochenen Holzes brachte andere Kinder dazu, sich umzusehen.

Daniel, der in der Vergangenheit schon einige Begegnungen mit Bären hatte, begann langsam zu sprechen, fast flüsternd zu den anderen Kindern, die alle Angst hatten.

 

Sie hielten sich an den Händen und taten genau das, was Daniel ihnen gesagt hatte, und gingen langsam und geräuschlos zurück. Die Bärin und ihre Jungen nähern sich weiter dem Maulbeerbaumbusch. Schließlich kamen die Kinder an den Ort, wo ihre Habseligkeiten waren, und gingen langsam in das Dorf. Die Bären waren immer noch im Busch und aßen Maulbeeren.

 

Als sie weit genug von den Bären entfernt waren, ließen die Kinder den Emotionen freien Lauf, die sie kaum unter Kontrolle hatten. Sie schauderten, Tränen flossen aus ihren Augen, lehnten sich an Bäume oder fielen zu Boden. Sie begannen zu weinen, müde von der Intensität der Gefühle, die noch in ihrem Besitz waren. Nachdem sie sich ein wenig erholt hatten, nahmen sie ihre Heimreise wieder auf, erschrocken von der Vorstellung, kein neues unerwünschtes Datum zu haben. Daniel war der einzige, der die Situation immer unter Kontrolle hatte, denn er kannte den Wald und wusste, wie man mit wilden Tieren umgeht. Er war der Sohn eines Försters, und der Wald und die Natur waren wie sein zweites Zuhause.

 

Was glauben Sie, wie die Kinder reagiert hätten, wenn Daniel nicht da gewesen wäre, um sie zu führen?

00:00 / 04:13